Nu wél foto's!

De adapter op de motor

Drukgroep en vliegwiel gemonteerd

Motor op zijn plek

Van voren gezien

Alle componenten op hun plek

Het staat hem goed

Even schrikken voor de Wegenwacht

De wagenhoogte met alles er in

Geen foto's!

Mijn brave telefoontoestel is zoo modern dat ik er bijvoorbeeld dit blog mee kan onderhouden. Ik tiep dit berichtje met twee duimen, iets wat ik trouwens steeds beter kan. Helaas echter, en vandaag is dat nog veel helazer, is de mogelijkheid om ook plaatjes direct uit het telefoontje op het internet te slingeren, om een of andere duistere reden, verleden tijd.
De heugelijke gebeurtenissen van vandaag zal ik dus met geen pen, maar met mijn duimen moeten beschrijven.
Ik ga er even lekker voor zitten, in de eend natuurlijk. Kopje koffie er bij.
De afgelopen tijd zijn dan eindelijk de zo lang gezochte motor en regeldoos gearriveerd, en gisteren ook nog eens de zelf bedachte adapterplaat en het speciale vliegwiel, die in Polen speciaal voor ons (nee, dat is niet koninklijk!) zijn gefabriceerd.
Vandaag dus maar eens geprobeerd het een en ander in elkaar te zetten. Eerst de adapter gepast op de versnellingsbak, die paste prachtig. Hoopgevend. Vervolgens de plaat weer losgehaald en aan de motor geschroefd, ook heel keurig. De volgende stap was het vliegwiel. Ik had gisteren al de drie paspennetjes uit het originele citroen vliegwiel getikt en ze in het nieuwe 2cv Électrique vliegwiel geperst. Vandaag dus verder met het monteren van de nieuwe drukgroep en koppelingsplaat, past allemaal heel netjes. Oh wacht! Eerst heb ik natuurlijk het vliegwiel op de motoras gezet. Een precieze passing, die met een zachte hamer op zijn plaats moest worden getikt. Afijn, de koppeling daar dus weer opgeschroefd en vervolgens werd het wat lastiger. De motor met adapterplaat en vliegwiel plus koppeling weegt denk ik zeker 60 kilo. Gelukkig ben ik beresterk, want ook te krenterig om een behoorlijke motortakel te kopen. Met wat kunst en vliegwerk dus de motor op zijn plek voor de versnellingsbak gehannest, en toen was het tijd voor het huwelijk.
Ik bedenk nu dat ik een hele tijd geleden op dit blog ook al eens heb geschreven over een huwelijk, toen betrof het dat tussen chassis en koets. Dit keer motor en bak, die niet echt voor elkaar geschapen lijken. De bak is een oude heer uit Frankrijk, de motor een jong fris dingetje, beeldschoon, uit Italië... Maar goed, ik heb wat bemiddeld, en tot mijn bezwete opluchting bleken ze allebei op het supreme moment ja te zeggen.
Sterker nog, ze passen perfect bij - en aan - elkaar en draaien geruisloos rond in alle versnellingen. Ook de koppeling komt netje los als ik het pedaal intrap dus die meting heb ik kennelijk destijds ook goed gedaan.
Het is een mirakel om mee te maken dat al die dingen waar ik lange slapeloze nachten over heb lopen piekeren, waar ik vele malen mezelf met schuifmaat in de hand over heb hergecontroleerd, uitkomen, passen, waar blijken te zijn, en heel niet zo gek bedacht bovendien.
Kraaiend van plezier heb ik dus even gauw de batterijcellen in de voorste dozen laten zakken, de PMU (regeldoos) op zijn steun gezet, en de spatborden en motorkap op hun plek gehangen en een zooitje foto's gemaakt, die de oplettende lezertjes dus niet kunnen zien. Maar niet getreurd, dat komt nog wel.
En ze veert mooi joh!

Werkwerkwerk

Dat was ooit een motto van een kabinet, misschien wel met Wim Kok. Vandaag de dag is het de keiharde realiteit in de werkplaats van 2cv Électrique. Aangezien bijna alle componenten binnen zijn, moeten er verbazend veel kleine dingetjes worden opgelost. Vandaag was ik bezig met de steunen voor de PMU (power management unit), die boven de motor komt te hangen. Het hele apparaat bleek een stuk langer dan ik had verwacht, zodat er eerst een oplossing voor de versnellingspook moest worden gevonden. Die zat namelijk vreselijk in de weg. Het is nu een pienter pookje geworden, met veel kortere schakelwegen. Dat is niet erg, want ik hoef waarschijnlijk toch maar een paar keer per dag te schakelen.
Het was wat zoeken naar de juiste manier om de PMU op te hangen, aangezien het schutbord van 0,6mm blik is gemaakt, niet echt een gezonde basis om een doos van 20 kilo aan vast te maken... De custom beugel steunt aan een kant aan een verstevigd deel van de 'firewall' en aan de andere kant op het chassis. Aan de voorkant komt een beugel die de twee voorste batterijboxen met elkaar verbindt, voor stevigheid in de dwarsrichting zorgt en een mooi laag steunpunt biedt.
Morgen ga ik de motor halen, jippie!!
Nu nog even afwachten of er bericht komt uit Polen, alwaar mijn vliegwiel en adapterplaat worden gemaakt. Het is niet te hopen dat Geert's meldpunt tegen de Polen roet in mijn eten gooit...

Batterijdoos 1

Ze zitten er lekker strak in, cel 29 t/m 32. Eigenlijk is dit dus doos drie, en werk ik - weer eens - achterstevoren.

Zwarte dozen

Er is weer eens van alles gaande. Om te beginnen, er zijn grote gaten gezaagd in mijn onvervangbare, en toch in zo aardige staat verkerende klassieker. Volkomen roestvrij plaatwerk heb ik in een regen van vonken uit de bodem geslepen, om plaats te maken voor de batterijen. Een bevriende metaalwerker in Gouda heeft uit 1,2mm staal een paar fraaie kisten gezet, die zonder twijfel het dikste plaatwerk vormen dat ooit in een Eend is toegepast. Jammer genoeg zijn de naden in één keer gelast, waardoor de plaat een beetje is gaan trekken, wat je vooral goed gaat zien als er glanzende verf op zit.
Na veel gepieker heb ik een goede manier gevonden om de bakken aan de auto vast te maken, op zo'n manier dat ook een norse keurmeester er waarschijnlijk vrolijke liedjes van gaat fluiten. Vooral de achterste bak, met 140 kilo aan blauwe blokjes aan boord, moet erg stevig vast zitten aan de rest van de auto.
De voorste twee bakkies trouwens ook, al wegen ze slechts 20 kilo per stuk. Ze passen mooi naast de motor (die over een week of twee arriveren gaat!) en zorgen voor een zo laag mogelijk zwaartepunt. Die bak achterin hangt trouwens zó laag, dat de wegligging van deze e-eend wel eens een stuk beter zou kunnen worden dan wat we al gewend waren. Met alle batterijen er in lijkt het wel alsof er stabilisatorstangen op zitten. Het geheel is véél minder topzwaar. Ik kan niet wachten om er de weg mee op te gaan.
De bakken zitten op zo veel mogelijk originele sterke bevestigingspunten (van o.a. benzinetank en trekhaak) vast aan het chassis. Verder ligt de achterbak rondom precies passend met een dempend laagje neoprene in de koets, zodat hij nog eens extra afgesteund wordt. De voorste bakken zitten direct op de chassisbalken geschroefd, en worden onderling met hoeklijn verbonden. Dat geeft me dan meteen een mooie bevestigings-'tafel' voor de toverdoos waar regelaar, hoofdrelais en nog wat andere zaken in verzameld zitten. Alles fijn met RVS bouten vastgezet, wat is het toch heerlijk om met kwaliteitsspul te werken! (dit is natuurlijk een licht ironische opmerking, voor een eenden-sleutelaar)

Intussen is één van Polens grootste staalfabrieken bezig met het vervaardigen van de verbindingsplaat en het speciale vliegwiel, nodig om de oude versnellingsbak met de nieuwe elektromotor te verbinden. Er was nogal wat verwarring over mijn BTW-nummer en KvK registratie, in Polen kennelijk heel erg belangrijk. De volgende keer gaan we waarschijnlijk met een iets kleiner bedrijfje in zee. Hoe dan ook, mijn goede neef de ingenieur zorgt er wel voor dat het allemaal erg netjes gefabriceerd gaat worden.

een gevulde doos achterin...

van achteren gezien

zwart en glimmend

proefje van de gepatenteerde cel-opsluitconstruktie

Voort!

Het is verbazend hoe druk je kunt zijn met dingetjes die nauwelijks het melden waard zijn, maar die je er wél van weerhouden je blog een beetje behoorlijk bij te houden. Ik zal mijn geliefde lezertjes niet vermoeien met eindeloze speurtochten naar sinterbronzen glijlagers met binnendiameter twaalf en buiten veertien, of met het doorploegen van epistels van zichzelf wijs typende forumgangers, in de hoop iets meer te weten te komen over Hall-effect throttle boxes.
Leuker is het om te melden dat het chassis van 2.0, de AK350, klaar is. Met nieuwe remmen rondom, wiellagers achter, een gereviseerd stuurhuis, en zo nog wat. De koets heeft een nieuwe bodem en staat alvast weer op zijn chassis om ruimte te maken voor...
Jawel!
Ik had de moed eigenlijk al zo'n beetje laten varen, maar het is toch, in de donkerste dagen voor kerst, nog zo ver gekomen. Er is een leverancier, en motoren en regelaars zijn onderweg!

Tot zover even, snel meer!

Bedrijfsspionnage!

Ja ja, waar waren we gebleven?
Welnu, nog lang niet waar we moeten zijn. Het is toch telkens nog weer een stukje taaier dan ik dacht om de elektrische eend het levenslicht te doen zien. Er zijn wel wat lichtpuntjes. Concurent Rebbl heeft drie auto's op kenteken gekregen, na tests in Duitsland bij de TÜV Rheinland. Die heb ik dus ook meteen maar aangeschreven. Verder heeft Leen mogelijk een leverancier gevonden die gecertificeerde spullen kan leveren. Waarover binnenkort meer.

En dan is vandaag een project van start gegaan in Amsterdam, een soort opvolger van de witkar uit de jaren 70. Een hele berg elektrische Smartjes, waar je als je lid bent zo in kunt stappen. Je betaalt per minuut. Nou ben ik sowieso tegen gemotoriseerd vervoer in de stad, maar elektrisch is wel veel beter dan met een plofmotor, dus ik ben als één van de eersten lid geworden. Car2Go heten ze, en ze opereren wereldwijd, alleen in Amsterdam voor het eerst met zo veel elektrische auto's.
Ik ben meteen gaan proefrijden, zie hier: filmpje