Batterijdoos 1

Ze zitten er lekker strak in, cel 29 t/m 32. Eigenlijk is dit dus doos drie, en werk ik - weer eens - achterstevoren.

Zwarte dozen

Er is weer eens van alles gaande. Om te beginnen, er zijn grote gaten gezaagd in mijn onvervangbare, en toch in zo aardige staat verkerende klassieker. Volkomen roestvrij plaatwerk heb ik in een regen van vonken uit de bodem geslepen, om plaats te maken voor de batterijen. Een bevriende metaalwerker in Gouda heeft uit 1,2mm staal een paar fraaie kisten gezet, die zonder twijfel het dikste plaatwerk vormen dat ooit in een Eend is toegepast. Jammer genoeg zijn de naden in één keer gelast, waardoor de plaat een beetje is gaan trekken, wat je vooral goed gaat zien als er glanzende verf op zit.
Na veel gepieker heb ik een goede manier gevonden om de bakken aan de auto vast te maken, op zo'n manier dat ook een norse keurmeester er waarschijnlijk vrolijke liedjes van gaat fluiten. Vooral de achterste bak, met 140 kilo aan blauwe blokjes aan boord, moet erg stevig vast zitten aan de rest van de auto.
De voorste twee bakkies trouwens ook, al wegen ze slechts 20 kilo per stuk. Ze passen mooi naast de motor (die over een week of twee arriveren gaat!) en zorgen voor een zo laag mogelijk zwaartepunt. Die bak achterin hangt trouwens zó laag, dat de wegligging van deze e-eend wel eens een stuk beter zou kunnen worden dan wat we al gewend waren. Met alle batterijen er in lijkt het wel alsof er stabilisatorstangen op zitten. Het geheel is véél minder topzwaar. Ik kan niet wachten om er de weg mee op te gaan.
De bakken zitten op zo veel mogelijk originele sterke bevestigingspunten (van o.a. benzinetank en trekhaak) vast aan het chassis. Verder ligt de achterbak rondom precies passend met een dempend laagje neoprene in de koets, zodat hij nog eens extra afgesteund wordt. De voorste bakken zitten direct op de chassisbalken geschroefd, en worden onderling met hoeklijn verbonden. Dat geeft me dan meteen een mooie bevestigings-'tafel' voor de toverdoos waar regelaar, hoofdrelais en nog wat andere zaken in verzameld zitten. Alles fijn met RVS bouten vastgezet, wat is het toch heerlijk om met kwaliteitsspul te werken! (dit is natuurlijk een licht ironische opmerking, voor een eenden-sleutelaar)

Intussen is één van Polens grootste staalfabrieken bezig met het vervaardigen van de verbindingsplaat en het speciale vliegwiel, nodig om de oude versnellingsbak met de nieuwe elektromotor te verbinden. Er was nogal wat verwarring over mijn BTW-nummer en KvK registratie, in Polen kennelijk heel erg belangrijk. De volgende keer gaan we waarschijnlijk met een iets kleiner bedrijfje in zee. Hoe dan ook, mijn goede neef de ingenieur zorgt er wel voor dat het allemaal erg netjes gefabriceerd gaat worden.

een gevulde doos achterin...

van achteren gezien

zwart en glimmend

proefje van de gepatenteerde cel-opsluitconstruktie

Voort!

Het is verbazend hoe druk je kunt zijn met dingetjes die nauwelijks het melden waard zijn, maar die je er wél van weerhouden je blog een beetje behoorlijk bij te houden. Ik zal mijn geliefde lezertjes niet vermoeien met eindeloze speurtochten naar sinterbronzen glijlagers met binnendiameter twaalf en buiten veertien, of met het doorploegen van epistels van zichzelf wijs typende forumgangers, in de hoop iets meer te weten te komen over Hall-effect throttle boxes.
Leuker is het om te melden dat het chassis van 2.0, de AK350, klaar is. Met nieuwe remmen rondom, wiellagers achter, een gereviseerd stuurhuis, en zo nog wat. De koets heeft een nieuwe bodem en staat alvast weer op zijn chassis om ruimte te maken voor...
Jawel!
Ik had de moed eigenlijk al zo'n beetje laten varen, maar het is toch, in de donkerste dagen voor kerst, nog zo ver gekomen. Er is een leverancier, en motoren en regelaars zijn onderweg!

Tot zover even, snel meer!

Bedrijfsspionnage!

Ja ja, waar waren we gebleven?
Welnu, nog lang niet waar we moeten zijn. Het is toch telkens nog weer een stukje taaier dan ik dacht om de elektrische eend het levenslicht te doen zien. Er zijn wel wat lichtpuntjes. Concurent Rebbl heeft drie auto's op kenteken gekregen, na tests in Duitsland bij de TÜV Rheinland. Die heb ik dus ook meteen maar aangeschreven. Verder heeft Leen mogelijk een leverancier gevonden die gecertificeerde spullen kan leveren. Waarover binnenkort meer.

En dan is vandaag een project van start gegaan in Amsterdam, een soort opvolger van de witkar uit de jaren 70. Een hele berg elektrische Smartjes, waar je als je lid bent zo in kunt stappen. Je betaalt per minuut. Nou ben ik sowieso tegen gemotoriseerd vervoer in de stad, maar elektrisch is wel veel beter dan met een plofmotor, dus ik ben als één van de eersten lid geworden. Car2Go heten ze, en ze opereren wereldwijd, alleen in Amsterdam voor het eerst met zo veel elektrische auto's.
Ik ben meteen gaan proefrijden, zie hier: filmpje

Batterijen

Ik heb ze er, toen ze arriveerden, natuurlijk even ingezet. 24 achterin, 8 vóór.
Met een dergelijke belading wordt de vering prachtig soepel.
Deze foto's stammen trouwens van vóór de benzinemotor inbouw en apk. Er zitten intussen alweer 500 inrij-kilometers op. Nog even wat met het open dak genieten van de nazomer, en dan gaat die stinkende benzineboel er weer uit. En de slijptol er in. In de kofferbodem tenminste, zodat de accubakken geplaatst kunnen worden.
Ik hoop vurig dat er tegen die tijd ook een kist met motor en regelaar is gearriveerd...

Stilte zegt niets

Zo, daar ben ik weer.

Het is inderdaad zomer geweest, en er was sprake van vakantie (per dieselauto, bah!), maar dat wil niet zeggen dat er niets is gebeurd! De werkplaats is voorzien van een brug bijvoorbeeld, met 4 ton hefvermogen, als de vloer het houdt. En verder is er een rijdende apk-gekeurde 2CV, met een gemeten topsnelheid van 127km/u!

Dat moet ik even uitleggen. Om praktische redenen heb ik 'even' een benzinemotor teruggebouwd in prototype 001, en een tank, en een uitlaat, en een werkende 12-voltinstallatie, alles eigenlijk dat niet nodig is voor een elektroeend. Én er een APK keuring op laten plegen, zodat in ieder geval alles dat origineel Citroën is en blijft, ook legaal, goedgekeurd en wegwaardig is. Het is tenslotte wel een vrijwel vanuit niets opgebouwd samenraapsel, dus zo'n tussenexamen leek een goede oefening. Bovendien hoeft die APK dan twee jaar niet meer, want het betreft een oldtimer. Ook meteen een goede test van chassis, remmen, vering, stuurinrichting, waar we tenslotte binnenkort enorme vermogens op gaan loslaten.

Nou ja, binnenkort...
Zoals het gaat met pionieren, alle medepioniers op het gebied van elektrische auto-ombouw zullen het beamen, het zit niet altijd mee. Het samenstellen van een pakket componenten waar ook de RDW enthousiast over zal zijn valt tegen. Het hele EMC-verhaal (elektro-magnetische compatibiliteit) vergt veel creativiteit, of heel erg veel geld. De regelgeving is zo ingewikkeld dat de RDW zélf door de bomen het bos niet meer lijkt te ontwaren, en er staan ook niet bepaald iedere dag auto's bij het keuringsstation in de rij zodat er een zekere routine en vorm van jurisprudentie kan worden opgebouwd. Het is dus pionieren.

Voor de opstartende autobouwer is het bovendien lastig om de juiste keuzes te maken, vooral omdat het handig is om het in één keer goed te doen. Stel, ik bouw een auto met motor E en regelaar P. En ja, hoera, het lukt om er een kenteken op te krijgen! Maar dan belt de fabrikant en/of de leverancier, dat ze helaas, wegens gebrek aan belangstelling of wat dan ook, failliet zijn gegaan, of geen zin meer hebben om aan nederland te leveren, wegens slecht humeur. Dan kan ik dus weer bij het begin beginnen. Het lijkt een beer op de weg, maar is minder ondenkbaar dan ik eerder wel eens heb gedacht.

Afijn, een vermoeiend verhaal, maar allemaal wel op te lossen, misschien wordt het wel motor H, met hoogstwaarschijnlijk regelaar C, en het zou zomaar kunnen dat we alle andere spullen zelf bijelkaar sprokkelen, er een mooie doos omheen bouwen, zelf een EMC-keuring op loslaten, en dan hebben we alles in eigen hand. Binnenkort zal de knoop worden doorgehakt.

Het goede nieuws is dat er een enorme berg blauwe blokken (CALB-batterijen) in de werkplaats staat, en dat die beter in de eend gaan passen dan ik eerder dacht, én dat de standaard vering er waarschijnlijk goed tegen zal gaan kunnen.

Ik zal binnenkort wat prikkelende fotootjes plaatsen, en beloof dit blog weer met wat meer regelmaat bij te gaan houden.

Onderdak

Het is ongelooflijk, maar toch zo. Deux Chevaux Électrique heeft een vestiging. Ruim zeventig vierkante meter smetteloze werkruimte, die ik zal proberen proper te houden, want dat past wel bij dat hele elektrische idee. Bijgaand een fotootje van 001 en 002 die hier hun langverwachte elektromotortjes zullen krijgen geïmplanteerd.

Over de voortgang van een en ander binnenkort meer, maar er schijnt in ieder geval al wel een boot met batterijen onderweg te zijn uit China. Sambal bij!